Zehra Kurtay’ın Direnişinin 163. Günü
3 izlenme
Kategori
Haber
Eklenme Tarihi
DilTürkçe
Açıklama
Zehra Kurtay’ın Direnişinin 163. Günü
Destek açlık grevinde olan Nezif Eski’nin 48. günü.
Her zamanki gibi, bugün de çadırımızı düzenleyip temizleyerek güne başladık. Bu rutin, direnişimizin disiplinini ve kararlılığını yansıtıyor.
Bugün Fransa’nın doğusundan misafirlerimiz vardı. Yüzlerce kilometre yol katedip, faşizmin tüm baskılarına rağmen bizi ziyaret ederek onurlandırdılar. “Faşizmin baskısı” diyoruz, çünkü Türkiye’ye döndüklerinde Avrupa’daki demokratik faaliyetlere katıldıkları, devrimcilere sahip çıktıkları için AKP iktidarının kolluk kuvvetleri tarafından gözaltına alınmış, türlü yıldırma yöntemleriyle sorgulanmışlar. Devrimcilerin örgütlediği etkinliklerde neden bulunduklarını sormak, fotoğrafları gösterip “Her şeyden haberimiz var” diyerek gözdağı vermek dışında bir şey yapamamışlar.
Sohbetimizde, faşizmin devrimcileri yenemediği için korku siyasetini devreye soktuğunu konuştuk. Onlara, tüm bu çabaların çaresizlikten ibaret olduğunu, hiçbir suç işlemediklerini, insan olmanın gereği olarak haklarına sahip çıktıklarını ve bu nedenle kimsenin korkuya teslim olmaması gerektiğini bir kez daha hatırlattık.
Çadırın emekçileri ve dostları olan İngiliz ve Fransız arkadaşlarımız bugün de yanımızdaydı. Mahkemeye katılım ve çalışma için yaptıkları hazırlıkları paylaştılar. Şilili bir dostumuz ise mahkeme için tam 600 adet el ilanı bastırıp getirdi; aralarında paylaşarak dağıtmak üzere ayrıldılar. Bu dayanışma, direnişimizin uluslararası boyutunu bir kez daha ortaya koyuyor.
Bugün direnişin emektar ablalarından biri, 18 yaş altı oturumsuz çocuklar için düzenlenen bir etkinliğe katılarak direnişimizi anlattı; sesimizi yeni kitlelere ulaştırdı.
Direnişimizin başından beri yanımızda olan diğer kolektiflerden dostlarımız da bugün bizi ziyaret etti. Onlarla da mahkemeye güçlü bir katılım sağlamak üzere planlamalar yaptık.
Ve bir direnişten diğerine… Ankara Kurtuluş Parkı’ndan direnişte olan arkadaşlarımız ile yaptığımız telefon görüşmesi, aramızdaki mesafeleri anlamsız kıldığı gibi haklılığımıza olan inancımızı da daha da güçlendirdi.
Destek açlık grevinde olan Nezif Eski’nin 48. günü.
Her zamanki gibi, bugün de çadırımızı düzenleyip temizleyerek güne başladık. Bu rutin, direnişimizin disiplinini ve kararlılığını yansıtıyor.
Bugün Fransa’nın doğusundan misafirlerimiz vardı. Yüzlerce kilometre yol katedip, faşizmin tüm baskılarına rağmen bizi ziyaret ederek onurlandırdılar. “Faşizmin baskısı” diyoruz, çünkü Türkiye’ye döndüklerinde Avrupa’daki demokratik faaliyetlere katıldıkları, devrimcilere sahip çıktıkları için AKP iktidarının kolluk kuvvetleri tarafından gözaltına alınmış, türlü yıldırma yöntemleriyle sorgulanmışlar. Devrimcilerin örgütlediği etkinliklerde neden bulunduklarını sormak, fotoğrafları gösterip “Her şeyden haberimiz var” diyerek gözdağı vermek dışında bir şey yapamamışlar.
Sohbetimizde, faşizmin devrimcileri yenemediği için korku siyasetini devreye soktuğunu konuştuk. Onlara, tüm bu çabaların çaresizlikten ibaret olduğunu, hiçbir suç işlemediklerini, insan olmanın gereği olarak haklarına sahip çıktıklarını ve bu nedenle kimsenin korkuya teslim olmaması gerektiğini bir kez daha hatırlattık.
Çadırın emekçileri ve dostları olan İngiliz ve Fransız arkadaşlarımız bugün de yanımızdaydı. Mahkemeye katılım ve çalışma için yaptıkları hazırlıkları paylaştılar. Şilili bir dostumuz ise mahkeme için tam 600 adet el ilanı bastırıp getirdi; aralarında paylaşarak dağıtmak üzere ayrıldılar. Bu dayanışma, direnişimizin uluslararası boyutunu bir kez daha ortaya koyuyor.
Bugün direnişin emektar ablalarından biri, 18 yaş altı oturumsuz çocuklar için düzenlenen bir etkinliğe katılarak direnişimizi anlattı; sesimizi yeni kitlelere ulaştırdı.
Direnişimizin başından beri yanımızda olan diğer kolektiflerden dostlarımız da bugün bizi ziyaret etti. Onlarla da mahkemeye güçlü bir katılım sağlamak üzere planlamalar yaptık.
Ve bir direnişten diğerine… Ankara Kurtuluş Parkı’ndan direnişte olan arkadaşlarımız ile yaptığımız telefon görüşmesi, aramızdaki mesafeleri anlamsız kıldığı gibi haklılığımıza olan inancımızı da daha da güçlendirdi.
